de 13de november…

Vandaag is het 13 november 2012.

Voor ons Janni begon de nachtmerrie op 13 november 2008.

Jaren gaan voorbij, er wordt vaak gezegd: ‘als je het eerste jaar maar door bent’, maar ik vond het tweede en derde jaar nog veel moeilijker! Ik voel me soms zo kwetsbaar. Het herstel is er vlotter, maar dat schrijnende, intense verdriet van toen, het intense verdriet van die 13de november 2008.

Jannes had een bijzondere uitstraling, hij was altijd blij, spontaan en een manneke met heel veel energie.

Woensdagmiddag de 12de november was hij echt niet lekker in orde, hij wilde alleen maar liggen, het leek of alle energie verdwenen was, een poging om te spelen met de auto’s mislukte, want bij het overeind komen zitten, kwam er een lading spuug uit z’n lijfje, dat ik dacht ‘waar haalt hij het vandaan!’ De nacht was een ramp, Jannes bleef braken.

In de vroege ochtend vertrekt Pat voor werk naar Rotterdam, ik neem Jannes mee in ons bed, hij dommelt vrijwel direct in slaap. Ik weet nog dat ik  school bel, dat Siep later komt. Lang duurt het niet, Janni wordt wakker en weer begint het spugen, we zijn nog geen 24uur verder, maar dit is niet goed.

Oke, time-out, organiseer Moniek, think, think….., ik bel mijn collega en vraag of ze naar Jannes kunnen kijken, dit voelt niet goed, godzijdank mag ik direct komen. Siep in de auto (voorin samen met Jannes), ik rij langs pa en ma, spring uit de auto, Siep blijft bij opa en ma gaat met mij mee naar de dokter, ondertussen blijft Jannes spugen. Lang hoef ik niet te wachten, de diagnose is duidelijk, dehydratie oftewel uitdrogingsverschijnselen, één telefoontje met de kinderarts en we gaan direct door naar het ziekenhuis. Godzijdank is ma met mij meegereden, we bellen gauw pa in de auto dat we niet thuiskomen, ik geef hem ondertussen een hoop instructies wat hij in die korte tijd allemaal moet regelen voor hij naar z’n werk vertrekt, (ben van mening dat wij vrouwen perfecte jongleurs zijn: we zijn in staat meerdere bordjes, kegels en ballen tegelijk in de lucht te houden, ik twijfel dan soms of een man dit kan), vandaar al mijn opdrachten, sorry pap!

Het is bezoekuur, het parkeerterrein staat bomvol! Shit. Ergens ver weg staat mijn auto, Janni klem ik stevig vast in mijn armen, ik versnel mijn pas, via de receptie, het bezoekersrestaurant door naar de kinderafdeling, we worden opgevangen door een lieve verpleegkundige.
Jannes blijft spugen, hij is totaal afgemat, holle bruine ogen kijken me aan, hij krijgt een infuus, ik praat rustig tegen ons manneke, ik vraag juist niet aan Janni om flink te zijn, ik vertel hem eerlijk dat het prikken even pijn zal doen, hij geeft geen krimp, dit komt bij me binnen, Jannes is erg ziek, ik vecht tegen mijn opkomende tranen.
De kinderarts denkt aan een maag-darmvirus of iets dergelijks, toch sluit ze ook cerebrale afwijkingen niet uit, vandaar dat we door mogen voor een CT-scan. Ik krijg als mama de nodige instructies, tijdens het verloop van dit onderzoek is het van belang dat Jannes stil blijft liggen. Er worden twee kussentjes langs het hoofd aangebracht en een band over het voorhoofd dit zorgt ervoor dat Jannes geen kant op kan. Ze vragen of ik een liedje wil zingen tijdens het onderzoek, ik vraag nog, ‘weten jullie dit zeker?’
Ik maal en maal…, een liedje, een liedje, tsja welk liedje……en binnen een fractie van een seconde kraam ik de volgende tekst uit mijn mond:

Een koetje en een kalfje die liepen in de wei.
Toen kwam er een een heel dik varkentje voorbij,
dat zei, dat zei, “geef dat kalfje maar aan mij!”

“Nee”, zei de koe, “boeh boeh boeh!”
“Nee”, zei de koe, “boeh boeh boeh!”

“Dat kalfje is van mij!”

Voor ik er erg in heb zijn we al klaar, terug naar de afdeling en binnen een half uur krijg ik het goede nieuws dat de scan er goed uit ziet. Godzijdank.
Jannes valt in een diepe slaap, mam gaat een broodje kopen in het restaurant. Ma is de deur nog niet uit of de kinderarts komt binnen, ze kijkt ernstig, droevig lijkt het enigzins, ze heeft een collega kinderarts en de verpleegkundige bij zich. Ze vragen of ik wil gaan zitten,  ‘nee’ dit soort taferelen ken ik, dit soort situaties, ja…. ook ik kijk naar Grey’s Anatomy. De kinderarts verteld dat de radioloog zojuist toch afwijkingen heeft geconstateerd in het hoofd van Jannes, het gaat om een ‘proces’, oftewel een RIP (ruimte innemend proces) waarschijnlijk in de derde ventrikel of de vierde ventrikel. Dit zijn onderling verbonden holtes die zich in de hersenen bevinden. Later die middag staat er een spoed MRI gepland.
Zoveel informatie, zoveel emoties, zoveel verwardheid, mijn eigen wanhoop, ik voelde hoe het bloed uit me wegtrok, immers blij dat ik zat, anders zou ik zijn gevallen. Op dat moment was de wereld leeg, stond de tijd stil en verdween de toekomst.
Mijn moeder heeft het trieste bericht inmiddels vernomen, ze hebben haar uit het restaurant geplukt. Mijn plicht; ik moet Pat bellen, wat er dan met je gebeurt als je dit vreselijke nieuws moet vertellen, valt niet te beschrijven, wat voelde ik me bang, verdrietig en zo machteloos tegelijk. Hoe vertel ik in godsnaam mijn lief wat er bij ons, ons perfecte gezinnetje zich de laatste uren heeft afgespeeld. Pat is 150km bij ons vandaan, tijdens ons telefoongesprek kom ik niet uit mijn woorden, ik huil aan de telefoon, ik wil eerlijk zijn en ga er niet omheen draaien; ‘Pat ik ben met Jannes in het ziekenhuis, ze hebben bij Jannes een proces in zijn hoofd ontdekt, een wat….!! zegt Pat, een proces, een tumor of iets, ze weten het nog niet, Jannes krijgt straks een MRI-scan en dan moet ik met hem naar Nijmegen, naar het Radboud Ziekenhuis’, Pat tiert als een wilde aan de andere kant van de lijn, ‘wel godverdomme, godverdomme, klotezooi, kutzooi en weet ik allemaal, ik hoor Pat smijten met al zijn gereedschap, ik krijg er geen woord tussen, we huilen allebei, wetend dat het menes is, ‘ik kom eraan’, zegt hij, ‘doe je wel……tuut,tuut, tuut, tuut…., voorzichtig aan’, wil ik nog zeggen, maar het hoeft al niet meer Pat is onderweg.
Binnen 5 kwartier is hij er….we vallen elkaar in de armen, Jannes is nog steeds van de wereld.

Nu Pat er is mogen we door naar de MRI, 1 ouder mag mee naar binnen, ik overleg niet eens met Pat, ik ga mee, achteraf besef ik wat voor een hel het moet zijn om als papa of mama alleen achter te blijven in een wachtkamer, terwijl ze bezig zijn met je kindje.
Bij Jannes heerst er nu complete chaos, Jannes wil niet, hij roept alleen maar ‘ik wil naar mijn paaaaapaaaaa, ik wil naar mijn papaaaa’, wat een intens verdriet komt er uit zo’n klein manneke. Dit werkt zo niet; ook het sederen mislukt.
Terwijl we teruglopen door de wandelgangen naar z’n kamertje, vertelt onze kinderarts dat de tumor ongeveer 2×2 cm is. Ik ben lamgeslagen.
Inmiddels staat de ambulance klaar om Janni naar Nijmegen te vervoeren. Ik hou je hand vast, ik ben verdrietig, nog nooit voelde ik me zo alleen, maar dan ook echt alleen, wat gebeurd hier allemaal, ik zit in een droom, een nachtmerrie, het roesje bij ons ventje begint nu te werken, want Jannes slaapt vredig, ik huil, ik kan niet stoppen, Janni is op de trein gestapt, Pat en ik zijn medepassagiers, maar waar en wanneer is de eindbestemming?

De eindbestemming van Jannes was thuis, bij talloze stations zijn we gestopt,                 maar na 5 maanden en 4 dagen is zijn reis veilig in mijn armen geeindigd, Janni stierf op 17 april 2009 aan de gevolgen van een Medulloblastoom.

Advertenties

Over patrickslutter

Ik ben de trotse mama van Siep en Jannes*. Tijdens het ziekbed van ons dappere ventje Jannes heb ik een weblog bijgehouden en tot op heden kan ik hier nog geen afstand van doen. Jannes is overleden aan de gevolgen van een Medulloblastoom graad IV, hersenkanker met uitzaaiingen in het centrale zenuwstelsel.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

10 reacties op de 13de november…

  1. Monique zegt:

    Hoi, wat een heftig verhaal weer als je het weer terug leest. En dan de foto met jullie mooie, lieve Jannes…. Wat zal het nog steeds ontzettend moeilijk zijn voor jullie, niet te beschrijven!!! Sterkte!

  2. Susan Daams zegt:

    Opnieuw tranen… sterkte.

  3. Hermien zegt:

    Al weer 4 jr geleden dat de nachtmerrie voor jullie begon….Sterkte Moniek,xxx

  4. Daantje zegt:

    het blijft vreselijk om te lezen, laat staan om mee te maken!!!
    Heel veel sterkte,
    heel veel liefs

  5. Tebbens zegt:

    lieve Moniek,

    dikke kus!

  6. sonja zegt:

    Ik voel enorme pijn als ik je verhaal (deze keer in een hele korte versie) weer lees. Wat voor mijn moet het voor jullie geweest zijn…..?
    Tranen……………….

  7. Hanneke zegt:

    Tranen…. herkenning….. slik…. bij onze liefste ook een tumor…. de grootte van een tennisbal…. andere plek….. geluk gehad….. nu een eigenwijze puber….. wat hád ik het voor jullie anders gewenst….. kon ik maar toveren… xxxxx

  8. patricia zegt:

    met tranen in mijn ogen heb ik dit gelezen pfff heftig
    xxx patricia

  9. Jolanda zegt:

    Lieve Moniek,

    Ik hoop dat alles goed met jullie gaat en dat je kunt genieten van het leven. Jannes is door je blog altijd in mijn gedachten ook al heb ik hem nooit gekend. Vind het vreselijk wat jullie allemaal heb moeten meemaken en de kracht die je nodig hebt om door te gaan.
    Wens jullie het allerbeste toe en ook fijne paasdagen.

    liefs,
    Jolanda van Dinteren

  10. jessica zegt:

    vandaag is het 17 april 2013, maar nog altijd in mijn gedachte!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s