Tijdje uit de running….

Lieve allemaal,

Ruim 4 maanden verder, zoveel gebeurd, hoeveel kan ‘ik’ nog hebben….

In juni heb ik mijn laatste blog bericht geschreven. In diezelfde week kregen wij als gezin te horen dan mijn vader stembandkanker oftewel een larynxcarcinoom heeft. Het trieste bericht, kregen we tijdens een simpele controle van de KNO-arts te horen. Samen zaten mijn vader en ik verlamd naar de woorden van de KNO-arts te luisteren, het streekziekenhuis zou dit niet kunnen behandelen, dus door naar Nijmegen, het ons helaas zo welbekende Radboud. Ook dan kom je weer in de mallemolen, en ja, ook krijg je dan weer te maken met miscommunicatie, afspraken toezeggen, ‘u wordt opgeroepen, meneer’…, het lange wachten en nog eens wachten, ook dan komt die innerlijke onrust bij me naar boven…., we hebben het godverdomme wel over mijn vader, ‘niks uitstellen…, niks wachten….’, dus al met al is alles nog best snel verlopen. Pa is geholpen, we wisten al dat het kwaadaardig was, maar het geluk zit ons mee, want de laatste controle blijkt dat er geen tumorcellen zijn achtergebleven, rest alleen strenge controles, de kans bestaat dat het terugkomt…., maar please laat ons dit bespaard.

Ook mijn moeder kwam aan het lopen in het ziekenhuis. 4 jaar geleden is haar galblaas verwijderd, toch merkte ze vrij vlot dat ze weer aanvallen kreeg, maar zoals de artsen zeiden: ‘nee, mevrouw…., geloof niet dat dit kan, uw galblaas is immers verwijderd, stenen kunnen er niet meer zitten’, mijn moeder, viel af, geen 10 kilo, geen 20, maar het ging eerder richting de 30 kilo, er bleef niets van haar over. Koppig als ze is, geen doktersbezoeken, uitstelgedrag, ‘het zal wel stress zijn…’, ja, we zijn allen goed in zelf dokteren…. (goh…Moniek, van wie zal je dat nu hebben), maar ja, het probleem bleef, dit kon echt niet langer. Al met al vorige maand een MRI, blijkt (zoals ze zelf al die tijd heeft gezegd), wat denk je, in de galgangen zit een achtergebleven steen. Hupakee, was dit nu zo moeilijk, nee dus, eigen gevoel en gedachten hebben haar dus nooit in de steek gelaten. Afgelopen week is ze geopereerd.

Maar het hield niet op, ook ik moet er een keer aan geloven. Het begon al een ruime periode terug, ik had koorts, hoge koorts, enkele uren later was mijn temperatuur weer genormaliseerd, ik voelde me een beetje grieperig…., maar om nu te zeggen, ‘kruip je bed in en rust eens uit…., “nee”, zo ziek voelde ik me nu ook weer niet. Op een zondagavond onder de douche, merk ik vlekken over mijn lichaam, rode vlekken, “nee, geen puntbloedinkjes…., kan ik het wegdrukken, ja, dit lukt”, mijn onderbuikgevoel, het zal toch geen hersenvliesontsteking zijn, NEE MONIEK, maak jezelf niet gek, je hebt geen koorts, je heb geen puntbloedinkjes, nekstijf? Neehhhh, wel een zeurende hoofdpijn, maar ik stel mezelf deels gerust, want ik ben enkele dagen ervoor gestart met Antibiotica, heeeeey, wacht eens een allergie, zou ik allergisch zijn voor de Augmentin, gek idee, ik sluit het uit, want ook dit medicijn heb ik vaker geslikt. Slapen dat is wat ik nodig heb, rust.

Kindjes zijn logeren, Pat is ’s ochtends in alle vroegt vertrokken naar Maastricht en komt over enkele dagen terug, ik neem me voor om iedere avond op tijd naar bed te gaan. Effe een stapje terug. De wekker gaat, maar mijn kop staat op springen, mijn god…, wat een koppijn, ik sms naar het werk: “dacht dat de Augementin wel iets gedaan zou hebben de afgelopen dagen, maar ik heb een barstende koppijn, kom een paar uurtjes later…”, rond 10.30 sta ik in mijn spreekkamer, volle agenda, barstende koppijn en denk, laat deze dag gauw voorbij zijn. Mijn collega ziet me en zegt: “jij hoort in bed te liggen, je ziet er niet uit”, sjezus zeg, dat beaam ik, ik zie er zo moe uit, ik wil alleen nog maar naar bed. 10 minuten ben ik aanwezig, dan meld ik me ziek.

Ik open de voordeur en loop linea recta de trap op, met kleren en al duik ik mijn bed in, niet voor lang, Pat belt, ik zeg dat ik in bed lig met koppijn, vraag of hij wil regelen dat de kindjes nog 1 nachtje langer mogen logeren, ik voel me nu echt ziek. Dat het logeren nog langer zou duren had ik niet verwacht……

Nu komen er flarden uit mijn geheugen en delen van verhalen die ze me verteld hebben. Diezelfde middag heeft Pat nog een paar gebeld, het besef om de telefoon te pakken had ik wel, maar ik zei niets, of ik drukte de telefoon meteen uit. Het geluk is dat Pat bleef bellen, hij heeft zijn moeder gestuurd en die trof me aan in bed, ziek, doodziek. Ik zei alleen maar: “ik moet slapen”, ik wilde niets, maar niets liever dan slapen, leave me alone…., mijn schoonmoeder heeft mijn moeder gebeld, ook zij kwam direct en zag dat ik erg ziek was, met z’n tweetjes hebben ze mijn baas gebeld, huisarts, ook hij was direct ter plaatse en ik weet dat hij nog aan me vroeg; “Moniek, wat denk je zelf….?, ik zei: ik denk een hersenvliesontsteking, dat denk ik ook, Moniek!”

Overleg neuroloog, ambulance besteld en daar ging ik, mijn ouders er achteraan, mijn lieve schoonouders terug naar de kindjes en Pat……, die zat op afstand in Maastricht. Wat moet het wederom een hel voor hem zijn geweest om te horen dat weer een dierbare met spoed is opgenomen, het gevloek en getier na de diagnose bij ons vriendje, zal hem duizend keer door de kop zijn gegaan.

Uiteindelijk kwam na uren de diagnose: “meneer en mevrouw Egging, uw dochter is ziek, heel erg ziek…..ze heeft een hersenvliesontsteking“, bammmm, klap voor de kop, beide benen op de grond, wat moeten ze verdrietig zijn geweest. Ik was compleet van de wereld, blijkt dat ik een meerdere malen een hele lage bloeddruk had, dus het was niet verantwoord dat ik naar de afdeling ging, dus ook die klap komt aan, als te horen krijgt; “ze is te ziek, ze wordt opgenomen op de Intensive Care”, kamer alleen en geisoleerd”. Zoals ik eerder al schreef ik me de dagen op de IC niet goed herinneren, stukje zelfbescherming misschien? Wel weet ik dat Pat de derde dag kwam met Siep, ik word er nog verdrietig van, hij pakte mijn hand en streelde mijn wang, ik moest huilen en hij ook, het verdriet en die angst in zijn ogen, nu lag zijn mama aan alle toeters en bellen, maar wat was ik blij om hem te zien. Na ruim 4 dagen was mijn bloeddruk stabiel en mocht ik naar een éénpersoonskamer op de afdeling neurologie. Vanaf daar weet ik me bijna alles weer te herinneren, wat kan een mens zich ziek voelen, bij het minste of geringste moest ik overgeven, ik was nog niet in staat om mezelf eens goed te verleggen en om nou te zeggen dat ik me prettig voelde op die éénpersoonskamer, tsjee zeg, wat heb ik me eenzaam gevoeld. Ik kreeg de tijd om na te denken, veel te veel, die gedachten probeerde ik weg te stoppen, niet te dichtbij te laten komen, ik word gek…., wat zeur ik nou beroerd voelen, kotsen, die paar keer per dag, ik strafte mezelf door constant alles te vergelijken met wat Janni heeft doorgemaakt, ruggenprik pijnlijk, godverdorie, je kind hebben talloze keren te pakken gehad, wat nou infusen, catheters….als ik voldoende blijf drinken, wordt het iedere dag een stukje beter, Janni leverde iedere dag een stukje in…..die gedachten, die gedachten, ik ben ook heel boos, nog steeds. Toen kwam het besef: een plekje geven, het constant maar doorgaan, het huis uitvluchten, werken, werken, werken, met de jongens wandelen, fietsen als we maar iets gaan doen. Ik, ik mama van het dapperste manneke dat ik ooit heb ontmoet, ik ben er nog lang niet, kom ik hier ooit uit. Het is een complete verwarring in mijn hoofd. Ik durf echt hardop te zeggen dat ik genieten kan van kleine dingen, maar er is altijd een maar…., een gevecht met mijn innerlijke ik. Een totale chaos aan emoties, ook het besef dat ik nu afstand moet nemen van zaken die mijn passie zijn, mijn werk is onder andere een passie, ik houd werkelijk van mijn werk, al 16 jaar ben ik nooit 1 dag met tegenzin gegaan, maar de balans, ja, zo schrijf ik het goed, ik ben de balans na het overlijden van Janni totaal kwijt, dit is het waarom alles me zo uitput. Ik heb een aanslag gepleegd op mijn lijf, ik heb een hele grote waarschuwing gekregen, een beschermengel die me boven waarschijnlijk nog niet kon gebruiken, ik ben er nog.

Nu na weken gaat het herstel goed, ik heb weinig tot geen restverschijnselen overgehouden. Ik probeer goed naar mijn lichaam te luisteren, rust op tijd en zoek veel ontspanning. Ik schreef al eens eerder: “ik ga me nu eens bewust actief bezig houden met niks doen, dit alles in het kader van mijn herstel”.

Pfff, wat een lang epistel, kan me voorstellen dat je afhaakt, al heb ik toch nog steeds een groot aantal fans die het blog lezen, dit lees ik zo terug in de statistieken. Ben nog wel geregeld op FB te vinden, onder mijn meisjesnaam Moniek Egging, hier plaats ik vaker dingen op die me bezig houden. Thanks voor het lezen.

Siep en Loek

Advertenties

Over patrickslutter

Ik ben de trotse mama van Siep en Jannes*. Tijdens het ziekbed van ons dappere ventje Jannes heb ik een weblog bijgehouden en tot op heden kan ik hier nog geen afstand van doen. Jannes is overleden aan de gevolgen van een Medulloblastoom graad IV, hersenkanker met uitzaaiingen in het centrale zenuwstelsel.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

34 reacties op Tijdje uit de running….

  1. Hanneke zegt:

    Tranen hier om je kracht als vrouw en oermoeder…..Zorg goed voor jezelf… kus uit Varsseveld!

  2. melanie zegt:

    Moniek,wat heb jij allemaal mee gemaakt…
    Ik wens jou en je gezinnetje heel veel sterkte en beterschap.

    Liefs Melanie

  3. bibi zegt:

    pffff je bent een hele sterke vrouw Moniek!!!! Maar ook Patje en je kinderen, ik hoop dat jullie eens kunnen gaan genieten van elkaar en van het leven zonder al die enge ziektes!!! En ja, je hebt gelijk denk ik, die beschermengel wil gewoon dat je bij je gezin blijft!!

  4. Gerite zegt:

    lieve Moniek,

    knuffel uit Baak, xxx

  5. Susan Daams zegt:

    Je – en jullie – hebt inderdaad heel wat te verduren. Maar luister ook naar je eigen lichaam. Neem de rust als je die nodig hebt.

    Sterkte met alles!!

  6. Sabine zegt:

    Lieve Moniek,
    Ik denk zo vaak aan je, aan alles wat er op jullie pad komt… Lijkt nooit op te houden, steeds weer een klap in jullie gezicht. Alsof het niet genoeg is dat je iedere minuut van de dag je grote liefde moet missen!
    Ik vind het enorm dapper hoe jullie het leven samen aanpakken. Daar kan ik nog een hoop van leren!
    Ik heb heel veel respect voor je en je beschrijft je gevoel zo duidelijk!
    Geniet van alles, ook van de rust!
    Liefs sabine

  7. Diana Vrieze zegt:

    respect. xx Diana

  8. inge zegt:

    Tja er bestaan ook geen boekjes die je vertellen hoe je verder moet na het overlijden van diegene die je zo dierbaar is…ieder op zijn eigen manier denk ik kan me zo voorstellen dat je vlucht als het ware,bezig gehouden wil worden…
    Wat een vreselijke tijd heb je achter de rug en nog…hoop dat je de balans vindt,maar snap dat het onvoorstelbaar moeilijk zal zijn met het gemis van Jannes…denk aan jullie allemaal!

  9. Jolanda36 zegt:

    Ook hier haken we niet af hoor

    Liefs

  10. Margo Holtus zegt:

    Hoe vervelend ook wel weer mooi opgeschreven. Ik wens jullie allemaal heel beterschap en geluk.

    X Margo

  11. Harry en Marian Arendsen zegt:

    Tjonge Moniek, je weet onze harten weer te raken.Heel veel rust gegund.Marian Arendsen

  12. Mijn god Monique wat een verhaal en wat een narigheid. Ik wens jouw spoedig herstel en dat je mannen je hierbij kunnen ondersteunen. En voor je ouders ook beterschap.

  13. Chris zegt:

    Jeetje Moniek,
    Ben erg geschrokken van je blog…..
    Hoeveel kan een mens, een gezin, een familie aan….
    Wie doet een mens, een gezin, een familie dit aan….
    Kan dit iemand worden aangedaan…..
    De werkelijkheid laat het helaas zien….
    Ik wens je wederom alle sterkte van de wereld, ook voor je naasten.
    Je bent zonder twijfel een zeeeer sterke vrouw.
    Liefs christel

  14. Annie Wissing zegt:

    wat een schrik. wens jou en je familie heel veel sterkte.

  15. Daantje zegt:

    Lieve Moniek, had geen idee, dat dit allemaal gaande is, Wat erg!!
    Maar je bent een bikkel, dat bewijs je maar weer eens!!
    Heel veel beterschap en alle liefs!!
    Groetjes, en blijf je natuurlijk volgen via je blog.

  16. Monique Goes-Verhey zegt:

    Neem de rust en probeer inderdaad de balans terug te vinden, hoe moeilijk dat ook zal zijn!!!

  17. Astrid Kolenbrander zegt:

    Moniek, meid, je bent n bikkel. Ik hoop dat je ooit nog iets doet , zoals al eerder gezegd, met jouw mooie manier van schrijven. Misschien dat dit ook mag helpen met het verwerken van her verdriet en alle ellende die jij met jouw mannen hebt moeten meemaken de afgelopen jaren. Natuurlijk leven wij met jullie mee, zullen nooit kunnen voorstellen wat jullie hebben moeten meemaken, maar denken aan jullie en ik hoop dat je zelf snel weer op mag knappen. Neem de tijd!!!!💓

  18. Chantal zegt:

    Een knuffel uit Heukelum! Liefs Chantal

  19. Mariël Keurentjes (Lamers) zegt:

    Hey Moniek,
    Wat heb je toch een hoop narigheid meegemaakt de laatste tijd en jaren….
    Krijg er kippevel van als ik je verhaal nu weer lees.
    Wens je nu veel geluk toe voor in de toekomst !!!
    Groetjes Mariël Keurentjes (Lamers)

  20. Ria zegt:

    Lieve Moniek,
    Ik heb al vanaf 2008 je website gevolgd, maar nooit een reactie geschreven.
    Dat doe ik nu, allereerst wil ik je zeggen dat je een geweldige sterke vrouw bent.
    een vrouw met een heel warm hart en veel verdriet. Probeer hier een balans in te vinden.
    Luister naar je lichaam, zorg goed voor jezelf. Je hebt schatten van kinderen
    Ik wens jullie veel kracht en sterkte toe.
    Lieve Groet. Ria

  21. Hermien Das zegt:

    Nee,Moniek,we haken niet af….wat moet je toch allemaal incasseren.Het is niet eerlijk,Ik hoop dat je de balans gaat vinden,ondanks alles.Liefs en x .

  22. Tamara zegt:

    Heel veel sterkte en beterschap!!
    Ook je gezin veel sterkte met al die moeilijke berichten.
    Liefs Tamara

  23. Jolanda van Dinteren zegt:

    Hoi Moniek,
    Ik vroeg me laatst al een keertje zo af of alles goed ging met je aangezien het wel heel lang stil bleef op deze blog. Wat een toestand weer allemaal. Gelukkig goed afgelopen, maar wat een periode met emotionele dalen weer. Hoop dat je je weer gauw wat beter kunt gaan voelen en dat het je gaat lukken om Jannes een plekje te geven, maar ik vraag me af of dat wel helemaal kan….het valt namelijk niet mee.
    wens jou en je gezin veel sterkte.
    liefs,
    Jolanda

  24. sonja zegt:

    Eigenlijk is alles wat ik wil zeggen hierbiven al door vele genoemd.
    Eindelijk kan ik je dan nu ook vinden op facebook, daar heb ik je al vaak opgezocht.
    Moniek, RESPECT!!
    Dit getuigd van een hele sterke moeder, vrouw en dochter.
    Sterkte voor je beide ouders ook.

    Liefs uit Almere,
    Sonja

  25. nb zegt:

    hoeveel kan een mens nog hebben? geen idee maar opgeven is geen optie dus ga je door, voor je mannen en familie. heel veel sterkte voor jou en iedereen om je heen die het moeilijk heeft.

  26. patricia zegt:

    hoi moniek
    ik hoorde het dat je zh lag ik schrok ervan .Heb patrick paar keer gezien zh ook maar durfde niets te vragen hoe het ging jou.Maar rust goed uit en denk goed nu eens aan je eigen Jannes je kanjer is bij je en blijft altijd bij je hij waakt over je .Wens jullie jou patrick siep loek en jannes heel veel geluk toch wel en heel veel sterkte en denk aan jullie hoor
    liefs patricia

  27. Monique Weijkamp-Wiltink zegt:

    Hoi Moniek,
    Ik lees altijd je blogs maar heb nog nooit gereageerd. Ik heb diep respect voor je. Ook nu weer heb ik je blog met tranen in mijn ogen gelezen. Je weet me elke keer diep te raken. TJonge jonge wat moeten jij en je gezin toch allemaal meemaken. Ik wens jullie heel veel sterkte en hoop dat het vanaf nu alleen maar beter gaat.
    groetjes Monique

  28. Jessica Egging zegt:

    Hoi moniek, je kent me niet, ben een achternicht van Patrick, ik las je blogs altijd toen het over jannes ging. Vreselijk, wat heb ik vaak moeten slikken en wat leefde ik op mijn manier met jullie mee. Via een poster van jannespop kwam ik weer op dit blog, ik schrok me rot, wat een horrortijd hebben jullie weer gehad. Heel veel beterschap en ik hoop dat het je snel weer beter gaat. Helemaal niets kan ooit het grote verlies evenaren, maar ik hoop op betere zorgeloze tijden voor jou en je jongens! Ps. Je schrijft op een fantastisch pakkende manier, en wat je zegt, afhaken? Nee, ik lees met een brok in mijn keel het hele verhaal. Take care! Jessica Egging (slutter) x

  29. Desiree zegt:

    Moniek, pas nu heb ik je mail gelezen, nadat ik op FB al wel het een en ander had opgepikt. Maar nu moet ik echt even reageren al heb ik eigenlijk geen woorden. Maar dat hoeft toch ook niet, toch? Wens je alleen maar even uit het diepst van mijn hart heel veel sterkte, rust, kracht en lots of love. En lekker genieten van je rust. Groetjes, Désirée

  30. inge zegt:

    Vandaag zijn mijn gedachten extra bij jannes,maak er een mooie dag van met mooie herinneringen!

  31. Daantje zegt:

    Moniek, Patrick Siep en Loek,
    Ook ik heb vandaag aan Jannes gedacht,een kaarsje voor hem gebrand en je blog nog eens teruggelezen.
    Knap, hoe jullie met deze dag omgaan!!
    Heel veel liefs,

  32. carin zegt:

    Lieve moniek…….
    Ik krijg het er koud van……En heb een brok in mijn keel…
    Jeetje wat een verhaal weer….Inderdaad hoeveel kan een mens hebben….
    Lieve moniek zorg goed voor jezelf,…
    Dikke knuffel uit ‘s-heerenberg

  33. vanes zegt:

    lieve moniek je laatste blog’s gelezen in tranen…denk aan je heel veel sterkte!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s