time flies…

En weer zijn we maanden verder….

De tijd vliegt en toch blijf ik dingen uitstellen, nog zoveel te doen, nog zoveel om over te bloggen en toch niet gedaan. Iedere seconde glipt door mijn handen, als het zand door een zandloper…., wie houdt het tegen, het lukt mij niet, de tijd zal altijd blijven doorstromen, van nu tot het straks, tot het nog niet van het niet meer.

Mijn hersens zijn volkomen blanco, weet niet eens goed waar ik het over wil hebben, herken je dit als collega´s je vragen: ´Hoe was je weekend? Ik moet diep graven, nadenken noemt men dat, is het automatisme, ach ik draaf een beetje door met m’n gedenk en hoe en wat…., dat ik andere zaken volkomen onbelangrijk vind en het dus ook niet meer opsla, ja misschien ergens ver weg in het brein.

Ik geniet volop van mijn mannen. Liefde is de hoogste emotie, het ultieme gevoel van geluk, maar het kent ook een keerzijde en dit is angst, bang om iets te verliezen wat je zo liefhebt, bang om iets te verliezen wat ik lief had. Nu Loek volop aan zijn ontdekkingsreis is begonnen, voelt het of de pijn en het verdriet en het gemis om Jannes met de dag erger wordt, erger dan ooit tevoren. Dit kan toch niet de bedoeling zijn, ik vind het al loodzwaar. Iemand omschreef het als een boek. Jannes is een boek met dierbare herinneringen dat altijd bij je in de boekenkast zal staan, maar er zijn dagen dat het boek uit de kast gehaald wordt en open en bloot op tafel komt te liggen. Siep en Loek hebben ook een eigen boek, alleen deze boeken moeten nog eindeloos verder gevuld worden, de bladzijden van Jannes blijven leeg, voor altijd leeg. Nu ik dit zo opschrijf doet me dit zo’n pijn, maar het is waar, de realiteit, er komen geen nieuwe foto’s, nooit…,  maar dan ook nooit meer.

Ik ben ook zo moe, terwijl ik hier aan toe moet geven, stel ik dit ook het liefst uit. Op tijd naar bed vandaag, maar bij het zien van de tijd, denk ik “tis toch al laat, uurtje later maakt dan weinig verschil!” Niet goed, niet goed.

Al met al, geniet ik van de jongens, geniet van m’n vrije dagen met niets doen, geniet van het werk, geniet van iedere zonnestraal dat mijn huid verwarmt. Zo ook vandaag, het lijstje met thing to do blijft groeien, maar het weer was lekker, dus na schooltijd heerlijk met Siep en Loek naar de speeltuin, de was, de badkamer, het beddengoed…..ach komt wel….pfffff, denk ik dan.

Loek met z’n beste vriend Appie

Binnenkort meer……

Advertenties

Over patrickslutter

Ik ben de trotse mama van Siep en Jannes*. Tijdens het ziekbed van ons dappere ventje Jannes heb ik een weblog bijgehouden en tot op heden kan ik hier nog geen afstand van doen. Jannes is overleden aan de gevolgen van een Medulloblastoom graad IV, hersenkanker met uitzaaiingen in het centrale zenuwstelsel.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

10 reacties op time flies…

  1. Susan Daams zegt:

    Respect…

  2. Linda zegt:

    Hoi Moniek,

    Niet wetend of je wel weet wie ik ben, ik ben de mama van Noa*. Misschien weet je het ook wel via facebook, wij zijn ons meiske verloren met 33 weken zwangerschap. Natuurlijk is het voor jullie weer anders, wij hebben ons meisje niet horen huilen, niet mogen verzorgen. Maar het gemis en het gevoel, dat is niet te omschrijven. Zoals ik al zei, is het voor jullie anders, maar ik kan wel voor een deel in je gevoel komen.
    En idd, als mensen je vragen wat je het weekend gedaan het, tja..dan moet je daar eerst heel goed over nadenken! Ja, wat heb je eigenlijk gedaan? Op dat moment lijken die dingen niet zo belangrijk, ze staan niet op de voorgrond, je gedachten zijn immers ergens anders. En terecht, dat mag ook! Je beseft ook welke dingen nu werkelijk belangrijk voor je zijn in het leven. En waar andere mensen zich druk om maken, denk je zelf waarschijnlijk niet eens over na. En waarom, puur omdat die dingen niet zo belangrijk zijn.
    Ook ik neem mezelf iedere keer voor om eens op tijd naar bed te gaan, om de volgende dag weer fit te zijn. Maar ook hier zijn dan de wijzers van de klok al verder rond gedraaid dan eigenlijk in mijn planning zat. En tja..dan is het toch al laat, of ik dan 1,2 of 3 uurtjes minder slaap, wat maakt het uit. Moe ben ik immers toch al.
    Je wilt zoveel doen, je hebt het idee/gevoel altijd druk te zijn..maar iedere keer wordt het uitgesteld en komt het er niet van en loopt het lijstje met dingen die je wil doen alleen maar op. Ook daarin zul je waarschijnlijk weer keuzes maken die je belangrijk vind. Goed dat je heerlijk met Siep en Loek naar de speeltuin bent geweest, de praktische dingen komen wel weer. Juist die dingen zijn belangrijk om te doen, je kunt er immers toch van genieten en dat kan je alleen maar ten goede doen.
    Liefde is iets bijzonders, iets kostbaars, het mooiste wat er is. Maar wat je zojuist zelf al vertelde, het is ook zó kostbaar! Het is het mooiste wat je hebt en daarom gaat ook daar je meeste angst in zitten.
    Ik heb respect voor hoe je dit iedere keer weer zo mooi verwoord en hoe je ermee om gaat. Of eigenlijk hoe je ermee om gaat, je wordt gedwongen om ermee om te gaan! Ik krijg het ook vaak te horen hoe goed we er wel niet mee om gaan. Maar laten we eerlijk zijn, is er een keus? Je moet ermee leren dealen..maar het is zo hard en o zó pijnlijk en zo makkelijk gezegd! De tijd gaat verder, de wereld draait door, maar Jannes* zal altijd dicht bij jullie zijn! Daar kan immers geen tijd tegenop.
    Jullie hebben samen drie hele mooie ventjes en daar mogen jullie terecht heel trots op zijn!
    Ik kan je eigenlijk alleen maar heel veel sterkte wensen. Doe de dingen zoals je het zelf wil, zoals het op dat moment goed voor je voelt. Komen praktische zaken even niet uit, laat ze lekker zitten. Kijk naar datgene die echt belangrijk voor je zijn!
    Nogmaals, veel sterkte!

    Liefs, Linda

  3. Everdien zegt:

    Ik ben de Moeder van Dennis, 34 jaar geleden overleden, maar ik denk bijna elke dag aan hem.
    Vergeten doe je hem nooit, maar de pijn wordt wel minder, en je kunt er beter over praten. Maar het verdriet en het gemis blijft. Dat gaat nooit meer over, veel sterkte.

    Liefs Everdien

  4. Daantje zegt:

    Lieve Moniek, Begrijp het zo goed, heel veel liefs!!

  5. Jolanda van Dinteren zegt:

    Je hebt gelijk Moniek , keiharde realiteit helaas….. Je liefde is het mooiste en pijnlijkste dat er is; twee kanten. Jannes zal altijd deel van je blijven. Je kind verliezen lijkt me het ergste wat je ooit kan overkomen. en heb ook diep respect voor je hoe je de dingen doet. Ik dacht wel eens; als ik ooit een wens kon doen ,dan zou ik Jannes voor jullie terugwensen.

    liefs,
    jolanda

  6. vanessa en jenske zegt:

    lieve moniek, respect………respect en wat een kanjer ben je toch dat je je gevoel steeds weer kunt verwoorden op een kippevel manier…tis al weer jaren geleden wij (jenske en ik) jij en Jannes op de zee van het radboud ziekenhuis…..nog altijd kan ik het gevoel, de pijn en het verdriet maar ook de dierbare herinneringen zo oproepen….en ik ik mocht mijn meisje bij me houden…..je schrijft zo mooi over die fotoboeken, dat het mij pijn doet, mijn grootste nachtmerrie jouw werkelijkheid.nogmaals meis diep respect en weet dat ik nog vaak aan Jannes denk, lieve groeten vanessa en jenske

  7. gertie van dijk zegt:

    lieve moniek,
    ja, af en toe vlamt de pijn weer hevig en intens op hè. net als je denkt, het word allemaal wat milder, is het er weer in alle hevigheid. je hebt een litteken in je hart en dat zal nooit helemaal verdwijnen. moet ook niet, daarvoor is jannes te belangrijk geweest. maar het doet me goed te horen dat de emoties langs elkaar mogen bestaan. blijdschap, trots, liefde, geluk, verdriet, eenzaamheid, vermoeidheid. alles is er en het hoort allemaal bij jou. je hebt waanzinnig hard gewerkt de afgelopen jaren. rouwen is hard werken, je diploma gehaald, je gezin overeind gehouden, een verantwoordelijke job. oh ja….en tussendoor ook nog zwanger geweest en een prachtig kindje gekregen. geen wonder dus, dat je lichaam uit wil rusten…..het is moe, het heeft meerdere topprestaties geleverd. nog een paar dagen en dan wordt jullie jongste manneke alweer één jaar. wat een prachtventje is dit toch ook weer. dat is jullie toch wel toevertrouwd hè, mooie kindjes op de wereld zetten. we wensen jullie een hele fijne, bijzondere en vooral zonnige eerste verjaardag. en vertrouw erop dat we elkaar toch nog een keer gaan spreken of zien. weet in ieder geval dat we jullie niet vergeten zijn, nog lange niet.
    dikke kus voor jullie allemaal en alvast een fijne vakantie gewenst.
    liefs ruud, gertie, fenn☼, ilza en rezi

  8. petra zegt:

    lieve monique
    je bent en blijft een supermoeder
    xxpetra

  9. carin zegt:

    Lieve moniek,
    we hebben jullie leren kennen op het strand waar onze mannetjes Jannes en Timo lagen. Ik heb al die tijd heel erg veel aan jullie gedacht,en doe ik nu nog, Ik vind het heel erg moeilijk om wat te schrijven,ben niet zo’n schrijver.
    Toen we uit het ziekenhuis waren,ben ik je blijven volgen……jeetje meis wat lever je een gevecht…….
    Ik wil je nog heel veel kracht toe wensen,dikke knuffel van de mamma Timo jolink….

  10. Daantje zegt:

    Hoi Moniek, schrijf je niets meer op je blog?? Hoe gaat het met jullie??

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s