Jannes, mijn held.

Afgelopen zondag 13 november is het 3 jaar geleden dat we te horen kregen dat Jannes ziek was, ernstig ziek. De verdrietige en moeilijke periode breekt weer aan, ik merk het aan m’n hele houding, 3 jaar alweer…..pffff, ik kan er werkelijk met mijn kop niet bij. Het dealen “het gemis”, hakt er in. De nauwe band tussen Pat en mij maakt dat we elkaars pijn voelen, die pijn is moeilijk te dragen zowel voor Patje als voor mij. Mijn scala aan gevoelens, mijn angst, het intense verdriet, dan weer de opluchting en dan tot slot de complete verwarring. Situaties brengen dit met zich mee, de onwennige houding van mensen, bij mijn huilbuien, weet men niet wat te doen, want dat doet pijn, wij zijn hier niet mee opgegroeid, onze samenleving weet nog steeds niet hoe we hier mee om moeten gaan, men probeert de pijn te vermijden, voel ik me sterk, dan krijg je te horen dat je zo flink bent en het zo goed doet. Dit verdriet om Jannes heeft te maken met pure liefde, ze zeggen toch ook ook dat verdriet de keerzijde is van liefde. Verdriet kent een begin, midden en een eind, zit ik in het midden?? Laat dit maar voor altijd zo blijven, er hoeft voor mij geen einde te komen aan dit verdriet. Na het gevecht samen met Jannes kreeg ik een time-out in de boksring, tot ik besloot om na een jaar weer deel te nemen aan de wedstrijd, de wedstrijd….’het leven’.  Toch moet ik nog geduld hebben met mezelf, acute situaties, feestdagen, verjaardagen, de 4 seizoenen, sinterklaas, kerst zorgen bij mij voor een tijdelijke uitputting, het lukt me niet om optimaal te functioneren, laat staan het geduld, mijn sociale en emotionele capaciteiten beschikbaar te stellen voor anderen. Dan voelt het zo fijn om geweldige mensen als familie en vrienden om je heen te hebben, waar ik het toelaat om verdrietig te zijn, de pijn die ik dan voel vloeit letterlijk naar buiten. Ik koester de herinneringen, de foto’s van mijn mannen, de foto van Jannes, ze zijn belangrijk voor mij, ik denk maar zo ‘in onze samenleving en het openbare leven heeft men overal afbeeldingen en foto’s van belanrijke persoonlijkhede’, ik dus ook…… mijn held, mijn Jannes. Hij verdiend een beeltenis op een postzegel, op een bankbiljet, op alles. Jannes mag nooit, maar dan ook nooit vergeten worden.

Pat en ik willen iedereen bedanken voor de lieve kaarten, sms-jes, mailtjes, bloemen, kadootjes die we mochten ontvangen op de verjaardag van onze kanjer, ook de kaarten nu we weer een moeilijke tijd tegemoet gaan betekenen veel voor ons. Bedankt.

Verjaardagstaart waar ons manneke zo van hield

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Over patrickslutter

Ik ben de trotse mama van Siep en Jannes*. Tijdens het ziekbed van ons dappere ventje Jannes heb ik een weblog bijgehouden en tot op heden kan ik hier nog geen afstand van doen. Jannes is overleden aan de gevolgen van een Medulloblastoom graad IV, hersenkanker met uitzaaiingen in het centrale zenuwstelsel.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

8 reacties op Jannes, mijn held.

  1. Vanessa zegt:

    Lieve Moniek,

    t verdriet spat van het scherm……je hebt gelijk de samenleving kan er niet mee omgaan, maar weet heel zeker dat de mensen die je kennen, het verhaal kennen zullen begrijpen dat het je niet altijd lukt…..en je dat ook niet kwalijk nemen…nooit….voor mensen die je dit wel kwalijk nemen geld in mijn ogen, dat het mensen zijn…of misschien ook wel geen mensen zijn…in elk geval geen gevoel hebben.
    De verjaardag van Jannes, de dag van de diagnose, sinterklaas, kerst, oud en nieuw, dagen die moeilijk en zwaar zijn…dagen die het verlies nog meer tastbaarder maken dan anders. Ik moet vaak aan jullie denken, lezende je blog zijn er nog veel meer mensen die dat doen….voel je daardoor enigzins gesteund…en koester je lieve mannen, Pat, Siep, Loek maar natuurlijk ook Jannes al is die niet lijfelijk meer aanwezig……
    lieve groet, Vanessa

  2. Inge zegt:

    Tis ook zoiets onmenselijks en verschrikkelijks…iets wat geen ouder mag overkomen….je eigen kind overleven,het is toch totaal niet te bevatten…….wat een ondragelijke pijn moet dat doen
    En het erge van alles is dat je geen keuze hebt,je moet wel doorgaan,hoe moeilijk het ook is….
    Ik bewonder je dat je toch vaak de mooie dingen nog zo kan benoemen in je stukjes….wees heel blij met je dierbaren en naasten…..

  3. Hermien zegt:

    Denk aan jullie…!!
    Liefs&kus van mien.

  4. daantje zegt:

    Lieve Moniek, ben er stil van, kan alleen zeggen, ik leef intens met je mee!!
    Heel veel liefs,dikke kus!!

  5. Marc zegt:

    Ook wij denken aan jullie! Net als heel veel andere mensen…

  6. Jolanda van Dinteren zegt:

    Wil je alleen laten weten dat ook ik aan jullie denk en dat Jannes, ook al ken ik jullie niet, een onuitwisbare indruk op me achterlaat. Zal hem nooit vergeten.
    xxx
    Jolanda van Dinteren

  7. StB zegt:

    Ontroerd, ontredderd en realiserend hoe kwetsbaar je als ouder bent!

    Patrick; súper je gesproken te hebben gisteren avond @Oerkroeg Schiller.

    Grtz Sera

  8. Sonja Kroes zegt:

    Moniek, ik ken jullie niet persoonlijk(helaas) maar volg vanaf het begin jullie hartverscheurende verhaal.
    Ook hier wordt Jannes niet vergeten!
    Heel veel sterkte in deze zware periode.

    Liefs Sonja (Almere)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s